17. Ιουλίου 2019

Ειδήσεις, γεγονότα, νέα, και έκτακτα δελτία, από τον πολιτισμό.

sarantos-kargakos.jpg

makisel14/01/20191min3060

Σαράντος Ἰ. Καργάκος

Στην πλέον κρίσιμη στιγμή της μεταπολεμικής Ιστορίας μας με την ελληνικότητα της Μακεδονίας να διακυβεύεται, έφυγε από τη ζωή ο μέγας δάσκαλος του Ελληνισμού Σαράντος Καργάκος!

Ο ιστορικός, φιλόλογος και δοκιμιογράφος Σαράντος Ἰ. Καργάκος, γεννήθηκε το 1937 στο Γύθειο Λακωνίας.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε, εργαζόμενος από μαθητής, Κλασσική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου είχε τρίτος εισαχθεί χωρίς να του δοθεί υποτροφία.

Πρωταγωνίστησε στο φοιτητικό κίνημα των ετών 1961-1963 και υπήρξε εεσηγητής του 15% για την παιδεία. Εργάστηκε επί 35 έτη στα μεγαλύτερα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια των Αθηνών και στους μεγαλύτερους φροντιστηριακούς οργανισμούς, στους οποίους υπήρξε ιδρυτικό μέλος («Ηράκλειτος», «Αριστοτέλης»).

Στις 19 Μαρτίου 1969 παραιτήθηκε από την ιδιωτική εκπαίδευση (Λύκειο Μπαρμπίκα), αρνούμενος να εκφωνήσει τον «προκατασκευασμένο» λόγο για την Εθνική Επέτειο.

Δύο φορές το στρατιωτικό καθεστώς έβαλε λουκέτο στον φροντιστηριακό οργανισμό στον οποίο ήταν ιδρυτικό μέλος («Ηράκλειτος»).

Επανήλθε για μερικά χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση (Σχολή «Ζηρίδη»), χωρίς να ζητήσει «αναγνώριση» για τα έτη της αναγκαστικής απουσίας του, αλλά και πάλι παραιτήθηκε λόγω της κατιούσας πορείας που έλαβε η ελληνική παιδεία μετά τη μεταπολίτευση.

Παρόλο που το στρατιωτικό καθεστώς του είχε αρνηθεί έκδοση διαβατηρίου, ο Σ. Ι. Καργάκος δεν δίστασε μετά το 1991 να διδάξει στη Σχολή Πολέμου του Ελληνικού Ναυτικού, στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) και στη Διακλαδική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Δεν βαρύνεται με καμιά επίσημη (κρατική) τιμητική διάκριση.

Από τα φοιτητικά χρόνια του άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Υπήρξε συνεργάτης των περιοδικών «Πανσπουδαστική», «Πολιτικά Θέματα», «Οικονομικός Ταχυδρόμος», «Πειραική Εκκλησία», «Ερυθρός Σταυρός», «Κοινωνικές Τομές», «Ιχνευτής», «Ελλοπία», «Αρδην», «Εθνικές Επάλξεις», «4 Τροχοί», «Ευθύνη» και «Νέμεσις» και τις εφημερίδες «Εστία» και «Σφήνα».

Επί τετραετία υπήρξε αρθρογράφος και λογοτεχνικός κριτικός της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» και «Τύπος της Κυριακής». Υπήρξε επίσης αρθρογράφος και κριτικός της εφημερίδας «Η Απόφαση» και παλαιότερα συνεργάτης της «Καθημερινής» και της «Απογευματινής».

Έχει δημοσιεύσει 75 βιβλία. Από αυτά ξεχωρίζουν οι γλωσσικές μελέτες «Αλαλία, ήτοι το σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» (Gutenberg1986) και «Αλεξία, γλωσσικό δράμα με πολλές πράξεις» (Gutenberg1993) και οι συλλογές δοκιμίων «Προβληματισμοί, ένας διάλογος με τους νέους» (6 τόμοι, εκδ. Gutenberg).

Μεταξύ των ετών 1977-2000 κυκλοφόρησαν τα βιβλία του: «Η πολιτιστική συνεισφορά του αρχαίου και μεσαιωνικού κόσμου» (2 τόμοι, εκδ. Gutenberg), «Ζαχαρίας Μπαρμπιτσιώτης, ο δάσκαλος της κλεφτουριάς» (εκδ. Σιδέρη), «Συντακτικό της Αρχαίας Ελληνικής» (συνεργασία Χρήστου Λεμπέση, εκδόσεις Πατάκη), «Λυκούργου, κατά Λεωκράτους Λόγος» (εκδ. Κάκτος), «Κινούμενη Άμμος» (κείμενα πολιτικά και κοινωνικά, εκδόσεις Αρμός), «Η Στρατηγική του Λόγου» (εκδ. Gutenberg), η ιστορική μελέτη «Αλβανοί-‘Αρβανίτες-Έλληνες» (εκδ. Σιδέρη) και η ογκώδης μονογραφία «Αλεξανδρούπολη: μια νέα πόλη με παλιά ιστορία» (αυτοέκδοση).

Μεταξύ των ετών 2000-2002 κυκλοφόρησαν: «Η Ιστορία του Ελληνικού Κόσμου και του Μείζονος χώρου» (Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Gutenberg), η πολιτική μελέτη «Για μια δημοκρατία ευθύνης» (εκδόσεις Καστανιώτη), «Παγκοσμιοποίηση: για ένα παγκόσμιο σύστημα απολυταρχικής εξουσίας» (εκδόσεις Κάκτος), «Ολυμπία και Ολυμπιακοί Αγώνες» (εκδ. Σιδέρη).

Το 2003 κυκλοφόρησαν δύο ακόμη έργα του: τα «Μικρά Γλωσσικά» (Αστρολάβος/Ευθύνη) και «Η πολιτική σκέψη του Παπαδιαμάντη» (Αρμός). Στις 2 Δεκεμβρίου 2004 κυκλοφορήθηκε η τρίτομη «Ιστορία των Αρχαίων Αθηνών, ένα ογκώδες έργο 2.000 σελίδων (εκδόσεις Gutenberg). Ένα έργο μοναδικό στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία, που εντός δεκαμήνου έκανε τρεις επανεκδόσεις.

Το 2006 κυκλοφόρησαν «Η Ιστορία της Αρχαίας Σπάρτης» (εκδ. Gutenberg) και «Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας» (εκδόσεις Γεωργιάδη). Το 2007 από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρη εκδόθηκαν τα ακόλουθα έργα του κ. Σ. Ι. Καργάκου: «Το Βυζαντινό Ναυτικό» , «Η ιστορία από τη σκοπιά των Τούρκων» και «Μεσόγειος: η υγρή μοίρα της Ελλάδος και της Ευρώπης», και από τις εκδόσεις Γεωργιάδη τα «Μαθήματα Νεώτερης Ιστορίας (Τούρκοι και Βυζάντιο – Το Οθωμανικό imperium–Τουρκοκρατία» (τ. Α’). Τα «Μαθήματα» συνεχίσθηκαν με την έκδοση άλλων δύο τόμων (Β1 και Β2) κατά τα έτη 2008-2010 υπό τον τίτλο «Μεγάλες μορφές και μεγάλες στιγμές του ‘21». Επίσης σε μικρό σχήμα η μελέτη «Η παιδεία σήμερα, η παιδεία αύριο» (εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη).

Το 2008 κυκλοφόρησαν τα ακόλουθα έργα του: «Τα Σατιρικά του Κώστα Καρυωτάκη» (εκδ. Αρμός), το ιστορικό και ταξιδιωτικό οδοιπορικό «Οι Πέρσες κι εμείς» (εκδ. Σιδέρη), η συλλογή δοκιμίων «Ελληνική Παιδεία. ένας νεκρός με… μέλλον!» (Αρμός). Το 2009 κυκλοφορήθηκαν δύο ακόμη έργα του: «Λιβύη: αναζητώντας το χαμένο «σίλφιο» στην ελληνική Κυρήνη» (Ι. Σιδέρης) και «Κ.Π. Καβάφης: η νεώτερη αιγυπτιακή Σφίγγα» (Αρμός). Μεταξύ των ετών 2009-2010 ολοκληρώθηκε η εκτύπωση του δίτομου έργου «Η Μικρασιατική Εκστρατεία – Από το έπος στην τραγωδία» (αυτοέκδοση) και παράλληλα ετοιμάζεται για εκτύπωση μια ογκώδης μονογραφία περί Αλεξάνδρου με τίτλο: «Μέγας Αλέξανδρος: ο ανθρωπος φαινόμενο».

Έχει επίσης ολοκληρώσει και μια τρίτομη ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.

Παρά τις δελεαστικές προτάσεις που του έγιναν από πολιτικούς αρχηγούς να πολιτευθεί, αρνήθηκε την “αρένα” της πολιτικής και ακολούθησε την οδό της Μεγάλης Πολιτικής, που γι’ αυτόν ήταν η Διδασκαλία. Την οποία προσέφερε μέρι το τέλος της ζωής του αμισθί!

Αποσύρθηκε από τη φροντιστηριακή δραστηριότητα το 1983 και έκτοτε αφοσιώθηκε στην άσκηση του συγγραφικού και δημοσιογραφικού έργου, χωρίς να ζητήσει ποτέ να γίνει μέλος της ΕΣΗΕΑ.

Ο Σαράντος Ι. Καργάκος είχε νυμφευθεί την Ιωάννα Δ. Κώττα, δικηγόρο και εκπαιδευτικό, με την οποία απέκτησαν δύο τέκνα: τον Γιάννη, ιστορικό και φιλόλογο, με σπουδές στρατιωτικής κοινωνιολογίας στο «Κίνγκς Κόλλετζ» του Λονδίνου και τη Ρωξάνη, καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας, με σπουδές βιβλιολογίας στο «London University».

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Τετάρτη 16 Ιανουαρίου, στις 2 μετά το μεσημέρι στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου, έναντι 2ου Νεκροταφείου Αθηνών!

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε


trapezes-27092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

10.000 απολύσεις στις 4 μεγάλες τράπεζες !
10.000 απολύσεις στις 4 μεγάλες τράπεζες !

Ουρές στον ΟΑΕΔ.  Ετοιμάζονται 10.000 απολύσεις στις 4 μεγάλες τράπεζες!

Τη δραστική μείωση του λειτουργικού κόστους σε καταστήματα και προσωπικό σχεδιάζουν οι ελληνικές τράπεζες, στο πλαίσιο περαιτέρω ενίσχυσης της κερδοφορίας τους.

Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ετοιμάζουν, σύμφωνα με πληροφορίες, νέα μείωση των εργαζομένων, αρχής γενομένης από το πρώτο εξάμηνο του 2018, απόφαση που θα εξυπηρετηθεί με πιο δραστικού χαρακτήρα λύσεις, και όχι με τα γνωστά προγράμματα εθελουσίας εξόδου.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι εντός της επόμενης διετίας το προσωπικό των τραπεζών αναμένεται να μειωθεί κατά 3.500 – 4.000 άτομα, με απώτερο στόχο την αποχώρηση 10.000 υπαλλήλων έως το 2020.

Πίεση για περαιτέρω μείωση των εργαζομένων, αλλά και συρρίκνωση του δικτύου, δέχονται οι διοικήσεις των τραπεζών και από τα ξένα funds που έχουν τοποθετηθεί στο μετοχικό τους κεφάλαιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2008 έως σήμερα, το προσωπικό των τραπεζικών ομίλων έχει μειωθεί στα 41.000 από 64.000 άτομα, ενώ τα καταστήματα περιορίσθηκαν στα 2.000 από περίπου 4.000.


aggelopoulou-27092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

Γιάννα Αγγελοπούλου: «Τον χώρισα γιατί ήταν φτωχός αν και…»
Γιάννα Αγγελοπούλου: «Τον χώρισα γιατί ήταν φτωχός αν και…»

Γιάννα Αγγελοπούλου: Προσωπικές αποκαλύψεις που δεν περιμέναμε. «Τον χώρισα γιατί ήταν φτωχός αν και…»

Ποιές οι προσωπικές αποκαλύψεις της Γιάννας Αγγελοπούλου;

Η πλήξη στις αυτοβιογραφίες προέρχεται συνήθως από τον εξωραϊσμό. Από την απομάκρυνση του ασήμαντου ή αυτού που θα έπρεπε να προκαλεί ντροπή.

Το συναρπαστικό στοιχείο της αυτοβιογραφίας της Γιάννας Αγγελοπούλου, η πηγή της λογοτεχνικότητάς της, με μια έννοια, είναι η μέχρι ανατριχίλας ωμότητα, ο διάχυτος κυνισμός της, που την καθιστά ένα πραγματικά απολαυστικό ανάγνωσμα.

Ένα μάθημα ανθρωπογνωσίας, και συγκεκριμένα ένα μάθημα ανθρωπογνωσίας μέσα στον καπιταλισμό.

Το βιβλίο είναι γεμάτο από μικρές ιστορίες με μεγάλη διεισδυτικότητα, όπως (καλά, τηρουμένων των αναλογιών) όταν ο Αγαμέμνων πατάει το πορφυρό χαλί στην Ορέστεια: πρόκειται για χειρονομίες που συμπυκνώνουν και συμβολίζουν το πρόσωπο.

Όταν κάποιος υπουργός κάνει το λάθος να μετακινήσει την τσάντα croco Hermès που ήταν τοποθετημένη δίπλα στον πρωθυπουργό Σημίτη, η Γιάννα αντιδρά λέγοντας: «ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ να μην ξαναγγίξεις την τσάντα μου ή τα προσωπικά μου έγγραφα!» και ο Σημίτης συμπληρώνει: «Η θέση της κυρίας Αγγελοπούλου είναι εδώ, δίπλα στη δική μου».

Στο βιβλίο αυτό μπορεί κανείς να ακούσει τη Γιάννα να εξηγεί πώς χώρισε τον πρώτο άντρα της γιατί ήταν (συγκριτικά) φτωχός:

«Έδειχνε εύπορος, έδειχνε να έχει καλή δουλειά και λαμπρές προοπτικές για το μέλλον – ή πάντως έτσι άφηνε να εννοηθεί. Όμως αντί για τη δουλειά, αυτός προτιμούσε να παίζει τάβλι (σ.76). Η εικόνα συμπληρώνεται ακόμη γλαφυρότερα όταν αναφέρει ότι «έφτασε  να τον βοηθήσει οικονομικά – πράγμα που δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό» – απλώς το έγραψε στο βιβλίο.

Μαθαίνουμε, επίσης, πώς κατάφερε να εξασφαλίσει μια πρόσκληση στο δείπνο της οικογένειας Αγγελοπούλου που της άλλαξε τη ζωή, στο Φανάρι. Οι λεπτομέρειες για την επιμονή της, τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα σε αγνώστους, σε εκκλησιαστικούς, σε πολιτικούς, μέχρι να καταφέρει να γνωρίσει τον Θόδωρο, είναι συναρπαστικότατες.

Γιατί κανονικά ο άνθρωπος της εξουσίας ντρέπεται να αποκαλύψει το γλείψιμο που τον οδήγησε ώς εκεί. Η Γιάννα όμως δεν ντρέπεται. Δεν ντρέπεται καθόλου. Η οικογένεια Αγγελοπούλου κάλυπτε τα έξοδα μετάβασης και διαμονής για το τραπέζι στο Φανάρι, με τη γενναιοδωρία που μόνο μια τέτοια οικογένεια ξέρει να επιδεικνύει.

Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος ήταν και αφοσιωμένος υποστηρικτής της Εκκλησίας, η οποία εκκλησία προφανώς επίσης δεν ντρεπόταν για αυτές τις συναναστροφές. Αναγορεύτηκε Μέγας Λογοθέτης, «το ανώτατο αξίωμα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας», που σήμερα κατέχει ο Θόδωρος. Εξάλλου τον γιό τους βάφτισε ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, τελώντας για πρώτη φορά αυτοπροσώπως ένα τέτοιο μυστήριο.

Ουδέν σχόλιον, για να μην ξεστρατίσουμε από τα του βιβλίου. Όταν λοιπόν καταφέρνει να συναντήσει τον μπαμπά Αγγελόπουλο η Γιάννα, του λέει: «Θέλω να ξέρετε πόσο στενοχωρήθηκα που υπήρξα επίμονη για την πρόσκληση. Όμως ήθελα τόσο πολύ να είμαι εκεί και να θαυμάσω το έργο σας» και πιο κάτω «ήθελα να τον ευχαριστήσω, τον ίδιο και την οικογένειά του, που είχαν δημιουργήσει κάτι τόσο σημαντικό για τον Ελληνικό (με αρχικό κεφαλαίο) λαό».

Υπέροχο δείγμα της αφοπλιστικής ειλικρίνειας της συγγραφέως, όταν αφηγείται τη στιγμή κατά την οποία στο εν λόγω γεύμα χύνεται κρασί στο φόρεμά της και κάποιος φωνάζει «Γούρι, κυρία Δασκαλάκη, λεφτά θα σας έρθουν!».

Μέσα σε αυτή τη γιορτή της ειλικρίνειας διαβάζουμε φράσεις-διαμάντια όπως: «είχα εκτονώσει όλον τον φυσιολογικό ιδεαλισμό του νέου ανθρώπου» και, όταν αναφέρει πως ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία στη Νέα Δημοκρατία, παραδέχεται με συγκινητική αφέλεια όπως πάντα: «ασφαλώς, την επιλογή μου αυτή τη διευκόλυνε το γεγονός ότι η ΝΔ έδειχνε να πλησιάζει πάλι στην εξουσία».

Και βεβαίως η εμβέλειά της δεν περιορίζεται στην ψωρο-Κώσταινα. Βλέποντας κανείς την αφίσα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που γιορτάζει τα πενήντα χρόνια της Γιάννας, αντιλαμβάνεται την κατάντια των ιδρυμάτων που προκειμένου να χαρτζιλικώνουν κάποιον σπασίκλα για να μελετά τα σανσκριτικά, πρέπει να σβήνουν κεράκια στη Γιάννα και να της δίνουν θέσεις για να παριστάνει τη διανοούμενη και να οργανώνει συνέδρια.

Η ίδια, με χαρακτηριστική ηλιθιότητα γράφει «προφανώς κι εγώ άφησα κάποια εντύπωση με το πέρασμά μου – το βιογραφικό μου ήταν τέλεια προσαρμοσμένο στις νέες φιλοδοξίες του Χάρβαρντ». Περιγράφει την πρώτη της ομιλία: «προετοιμάστηκα με ιδιαίτερη επιμέλεια, από το εντυπωσιακό φόρεμα του Yves Saint-Laurent μέχρι την προσεκτικά δομημένη ομιλία μου».

Η συγγραφέας μάς μιλά για το σπίτι των 2.800m2 που αγόρασαν με τον Θόδωρο στο Λονδίνο, όπου ένιωθε μια περίεργη οικειότητα γιατί είχε κι εκεί μανόλιες, όπως το σπίτι της στην Αθήνα, και συνεχίζει με ένα στιγμιότυπο βγαλμένο από κωμωδία, με τη μάνα της να θυμιατίζει περιφέροντας το λιβάνι στο σπίτι των τριών στρεμμάτων.

Η σημασία που έχει αυτή η ιστορία είναι τεράστια, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η κοινωνία σε συντριπτικά ποσοστά αγκάλιασε την αθλιότητα των ολυμπιακών αγώνων. Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για το μοναδικό σκάνδαλο που συνέβη με τέτοια τρομακτικά ποσοστά κοινωνικής αποδοχής.

Όταν ξεκινά την αφήγηση για τη διεκδίκηση των ολυμπιακών η Γιάννα γράφει «αυτή η πρωτιά δεν είναι τίποτα μπροστά στην έλξη που μου ασκούσε η πατριωτική διάσταση – η ευκαιρία να υπηρετήσω την Ελλάδα σε αυτή την ιστορική αποστολή».

Αναφέροντας μετά ότι η διεκδίκηση ήταν «ιδέα του Γιώργου Λιάνη που την είχε αγκαλιάσει ο Ανδρέας Παπανδρέου» συμπληρώνεται η εικόνα του πατριωτισμού. Η Γιάννα ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα για «να μεταδώσει το μήνυμα ενός πατριωτισμού νέου είδους». Η εικόνα αυτή διαπερνά το βιβλίο, αφού η κραυγή «Ελλάς-Ελλάς» αντηχεί με την ανακοίνωση της ανάληψης, καθώς για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες «οι Έλληνες βρέθηκαν όλοι ενωμένοι – ένας περήφανος λαός, έτοιμος να καταλάβει τη θέση που δικαιωματικά τού ανήκε στη δημόσια σκηνή».

Αυτές οι περιγραφές φαντάζουν σαν εικόνες από παιδάκι στις κούνιες που τρίζουν, στην αρχή ενός θρίλερ, με την κατάλληλη μουσική. Και, σαν από καπρίτσιο της τύχης, ενσκήπτει πάντα ένα στοιχείο κωμικής ταξικότητας σε αυτές τις στιγμές της εθνικής ομοψυχίας: Όταν ανακοινώνεται η ανάληψη των αγώνων, ξεκινά μια αληθινή πανδαισία, όπου όλοι την αρπάζουν και την αγκαλιάζουν, τόσο ώστε «συνεχώς χρειαζόταν να περιμαζεύω τα μαργαριταρένια σκουλαρίκια μου».

Το ίδιο όταν ανοίγει το παράθυρο από το αυτοκίνητο για να ενωθεί με τον λαό κατά τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου το 2004. Γράφει: «τόσο ενθουσιάστηκα, που άνοιξα το παράθυρο και άρχισα να χαιρετάω όποιον έφθανα. Η ασφάλεια συνοδείας δεν έδειχνε ευτυχής: γνώριζα όμως ότι ούτε εγώ κινδύνευα, ούτε το μονόπετρο!».

Ξεκινά, μετά την ανάληψη της διεκδίκησης, μια περίοδος σκληρής εργασίας, στην αρχή από τον πρώτο όροφο της Μεγάλης Βρετανίας, που τον έκλεισε και τον πλήρωνε μόνη της. Αναφέρεται στη συνήθειά της να καπνίζει πούρα και στην άνεση που ένιωθε δίπλα στους εστεμμένους, γιατί ανήκε στον κόσμο τους και μιλούσε τη γλώσσα τους. «Ήταν αδιανόητο να το σπαταλήσω αυτό το πλεονέκτημα παριστάνοντας ότι ήμουν κάτι μέτριο, μόνο και μόνο για να μην ταράξω τη συνείδηση των σοσιαλιστών».

Η διανοητικότητα δεν είναι ανάμεσα στις αρετές του βιβλίου, ευτυχώς. Υπάρχουν μετρημένες αναφορές σε βιβλία, όμως εντελώς καίριες: Ένα κεφάλαιο επιγράφεται (στα σοβαρά) «Ο Σουν Τσου, ο Μακιαβέλι κι εγώ».

Εξηγεί ότι οι πολιτικοί ήταν πάντοτε εμπόδιο στα σχέδιά της και ότι έπρεπε διαρκώς να εξασφαλίζει ότι θα ψηφίζονταν κατεπειγόντως νόμοι που θα επιτάχυναν πλήθος διαδικασιών. Μιλά ευγενικά για «μεταβολές στην προσέγγιση των νόμων που κάλυπταν τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα». Ομολογεί: «Όντως το κόστος δημιουργίας υποδομών απογειώθηκε, για χρόνια διαδίδονταν φήμες ότι οι κατασκευαστικές εξασφάλιζαν συμβάσεις μέσα από πολιτικές επαφές.

Ποτέ δεν ολοκλήρωναν τα έργα έγκαιρα και χωρίς υπερβάσεις. Και, ναι, η Ελλάδα κλήθηκε να πληρώσει ψηλό τίμημα. Οι διαγωνισμοί δεν έβρισκαν ανταπόκριση μέχρις ότου οι τιμές να ανέβουν στο επίπεδο εκείνο που οι εταιρείες έκριναν ικανοποιητικό, δηλαδή στο επίπεδο το οποίο οι ίδιες είχαν διαμορφώσει. Η κυβέρνηση δεν διέθετε τη γνώση, την πείρα, ή ίσως-ίσως την πολιτική βούληση, να αντισταθεί στις επιχειρηματικές συμπλεύσεις.

Βρισκόμασταν στο έλεος των κατασκευαστικών εταιρειών, κι εκείνες έλεος δεν έδειχναν. Κατασκευάστηκαν γήπεδα σε μέρη που ήδη υπήρχαν, δαπανήσαμε 1,5 δις. ευρώ για την ασφάλεια, ποσό εξαπλάσιο από του Σίδνεϋ το 2000».

Ας μην ασχολούμαστε με τα δισεκατομμύρια, όμως. Ο Μακρυγιάννης της νεώτερης Ελλάδας (όπως είχε χαρακτηρίσει ο Γεωργουσόπουλος τον Παπαϊωάννου) της διάλεξε ένα υπόλευκο φόρεμα –περίπου στο αχνό μπεζ- και τη δίδαξε πώς να περπατήσει σαν να ανεβαίνει σε σύννεφο. Οι μόνοι που δεν μπορούν να τα εκτιμήσουν αυτά λέει η Γιάννα είναι οι «αιώνια δυσαρεστημένοι», δηλαδή εγώ.

Φτάνει η μεγάλη στιγμή, σε έναν χώρο γεμάτο υψηλούς προσκεκλημένους που αναφέρονται ονομαστικά: βασιλιάδες, πρωθυπουργοί κ.τ.ό., ενώ «εγώ απλώς και μόνο λάμπω – μια φλόγα συγκίνησης φωτίζει το πρόσωπό μου». Παρακολούθησαν 2 δις. τηλεθεατές ‒ ο Βακαλόπουλος έγραφε ότι οι ολυμπιακοί κατ’ εξοχήν μεταμορφώνουν τον πλανήτη σε πλανήτη τηλεθεατών.

Από όλον αυτόν το συρφετό όμως της λατρείας των χρημάτων και της προβολής, που κορωνίδα του υπήρξαν οι ολυμπιακοί αγώνες και το κιτσαριό της εθνικής περηφάνιας των τελετών, μένει ένα πράγμα που αξίζει να ξανασκεφτούμε τώρα που άλλαξαν οι καιροί και οι άνθρωποι δεν ζητούν μεγαλεία, αλλά απλώς τη δουλειά τους ή τη σύνταξή τους. Και αυτό είναι τι κατά βάθος θέλουμε.

Η Γιάννα ξέρει τι θέλει, και το πέτυχε. Εμείς; Είναι κάπως φθαρμένοι οι στίχοι του Γέιτς που έχει χρησιμοποιήσει η Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και η Ναόμι Κλάιν: The best lack all conviction, while the worst are full of passionate intensity. Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση καμιά, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους.

Η Ναόμι Κλάιν επιμένει και ρωτά: θέλεις να μη γίνει ο πόλεμος στο Ιράκ, τόσο όσο ο Ντικ Τσένι θέλει να γίνει; Θέλεις να μη γίνει ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, τόσο όσο η Shell θέλει να γίνει; Η ιστορία της Γιάννας Αγγελοπούλου είναι η ιστορία (μεταξύ άλλων) του ολυμπιακού εγκλήματος με το βλέμμα μιας γυναίκας που το έβαλε αμέτι μουχαμέτι, το πέτυχε και το καταφχαριστήθηκε. Εσύ, εγώ, πόσο πείσμα διαθέτουμε για να στηρίξουμε κι εμείς τα όνειρά μας;

Και ‒για να κλείσω με μια ακόμη επικαιρική νότα, όπως στο ξεκίνημα‒ ο ΣΥΡΙΖΑ; Αυτό το κόμμα της Αριστεράς που πλησιάζει στην εξουσία, τι ακριβώς επιδιώκει; Καλά ο Στέφανος Κασιμάτης που πήρε συνέντευξη από τη Γιάννα «στο υπέρκομψο γραφείο της στο Μαρούσι, ήπιε τσάι με τη Fuehrerin από φλυτζάνι με το μονόγραμμά της, θαύμασε τη δερμάτινη επένδυση των τοίχων και, βεβαίως, τον πίνακα του Μαξ Ερνστ στο βάθος». Κασσιμάτης είναι αυτός, ταιριάζει με το περιβάλλον, «βρήκε η μύξα το μανίκι», όπως λέει ο λαός. Ο Τσίπρας;

Υ.Γ. Το βιβλίο μού το δώρισε ένας φίλος, δημοσιογράφος, που διαθέτει το σπάνιο προτέρημα να μπορεί να καταλαβαίνει ταυτοχρόνως τι δηλώνει για την Ελλάδα η ιστορία της Γιάννας, αλλά και να διασκεδάζει με τις τσάντες, τα παπούτσια της και το λιβάνι στο σπίτι των τριών στρεμμάτων. Τον ευχαριστώ και για τα δύο και του αφιερώνω το πόνημά μου.


filini-27092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

Η Ελένη Φιλίνη αποκαλύπτει την ηλικία της !
Η Ελένη Φιλίνη αποκαλύπτει την ηλικία της !

Ελένη Φιλίνη: Πριν 20 χρόνια είχαν πει ότι είμαι 60 ετών! Δεν είμαι 63, είμαι μικρότερη!

Για το θέμα της ηλικίας ρώτησαν ξανά οι δημοσιογράφοι την Ελένη Φιλίνη. Η γνωστή ηθοποιός διέψευσε πως είναι 63 ετών και τόνισε πως έχει γίνει λάθος στη Wikipedia.

«Δεν είναι αυτή η ηλικία μου, δεν είμαι 63. Η ηλικία μου είναι κάποια χρόνια μικρότερη, έχει γίνει λάθος στη Wikipedia. Δεν ξέρω γιατί, μάλλον ψάχνουν σε καταλόγους “Φιλίνη” κι εγώ δεν είμαι Φιλίνη, αυτό είναι το καλλιτεχνικό μου. Πριν 20 χρόνια, όταν ήμουν στο ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας, είχαν πει ότι είμαι 60 ετών. Είμαι… 100 χρονών και είμαι μια χαρά. Μακάρι να είμαι έτσι στα 100», είπε η Ελένη Φιλίνη.


korinthiou-27092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

Θα έκανα φωτογράφιση σαν της Μαρίας Κορινθίου!
Θα έκανα φωτογράφιση σαν της Μαρίας Κορινθίου!

«Μπράβο ρε Μαρία, μπράβο!»

«Έχω ακούσει πολλά αρνητικά σχόλια, έχω φτάσει σε δύσκολα σημεία. Στο θέμα των κιλών, οι γυναίκες είμαστε πιο σκληρές μεταξύ μας».
Συνέντευξη στην εκπομπή “Φτιάξε καφέ να στα πω” παραχώρησε η Χρύσπα, που μίλησε μεταξύ άλλων και για την τελευταία φωτογράφιση που έκανε η Μαρία Κορινθίου στο Down Town.

«Προκάλεσε και τη δική μου αντίδραση, μπράβο ρε Μαρία, μπράβο! Θα έκανα τέτοια φωτογράφιση, γιατί όχι; Άμα ταίριαζα στο κόνσεπτ. Δεν νομίζω ότι επηρεάζει πια, έχουμε φύγει από αυτά τα πρότυπα και ευτυχώς που έχουμε φύγει γιατί δυστυχώς αυτά τα πρότυπα έχουν δημιουργήσει πρόβλημα υγείας σε πολλές νέες κοπέλες. Έχω ακούσει πολλά αρνητικά σχόλια, έχω φτάσει σε δύσκολα σημεία. Στο θέμα των κιλών, οι γυναίκες είμαστε πιο σκληρές μεταξύ μας», είπε μεταξύ άλλων η Χρύσπα.


poulakis-27092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

Να καταργηθεί η προσευχή στα σχολεία είναι χουντικό κατάλοιπο !
Να καταργηθεί η προσευχή στα σχολεία είναι χουντικό κατάλοιπο !

Πουλάκης: Να καταργηθεί η προσευχή στα σχολεία είναι χουντικό κατάλοιπο !

Επί δέκα χρόνια υπεύθυνος των δημοσκοπήσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει πλήρως την αντίθεσή του με τον θεσμό της προσευχής στα σχολεία, χαρακτηρίζοντάς τον «κατάλοιπο μιας πολύ περασμένης εποχής και μιας απολύτως αντιδραστικής αντίληψης περί,  “Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», που εισάγει –ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο– έναν ανεπίτρεπτο διαχωρισμό μεταξύ των μαθητών”.
Στη συνέντευξή του στη Βραδυνή της Κυριακής, προσθέτει πως «το κράτος σε όλες του τις εκφάνσεις επιτέλους να αποκτήσει κοσμικά χαρακτηριστικά» και τονίζει ότι «Η άσκηση της λατρείας είναι προσωπικό θέμα των παιδιών και των οικογενειών τους. Όχι του σχολείου».


lidl-stauros-09092017-hotpolitics-gr-eidhseis-kai-nea-apo-thn-ellada-kai-ton-ypoloipo-kosmo-1280x853.jpg

ΑΙΣΧΟΣ ! Τα Lidl αφαίρεσαν τους σταυρούς από ελληνικές εκκλησίες στα προϊόντα τους!
Τα προϊόντα «Eridanous», όπως μουσακάς, γιαούρτι, φέτα και φυστίκια πωλούνται στα καταστήματα Lidl ευρωπαϊκών χωρών (όπως για παράδειγμα το Βέλγιο), με την στάμπα «Αυθεντικό ελληνικό προϊόν». Οι συσκευασίες αυτών των προϊόντων απεικονίζουν ένα κλασσικό ελληνικό τοπίο της Σαντορίνης με επίκεντρο μια Ορθόδοξη εκκλησία. Όμως μια μικρή λεπτομέρεια έκανε έναν καταναλωτή να αγανακτήσει.

Από την φωτογραφία στις συσκευασίες, οι σταυροί στην κορυφή των εκκλησιών και των καμπαναριών έχουν σβηστεί! «Είμαι εξοργισμένος από τα καταστήματα Lidl που πουλούν ελληνικά προϊόντα και σβήνουν από τις φωτογραφίες μέρος της κουλτούρας και του τοπίου του τόπου», έστειλε σε μήνυμα ο καταναλωτής στην ιστοσελίδα RTL.

Η ιστοσελίδα επικοινώνησε με έναν εκπρόσωπο της εταιρίας και τον ρώτησε για τον λόγο που συνέβη κάτι τέτοιο. «Αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε θρησκευτικά σύμβολα ώστε να μην αποκλείσουμε οποιανδήποτε θρησκευτική πίστη» απάντησε το στέλεχος των γερμανικών σουπερ μάρκετ. «Είμαστε μια εταιρία που σέβεται την διαφορετικότητα και αυτό εξηγεί και την σχεδίαση της συσκευασίας του συγκεκριμένου προϊόντος», πρόσθεσε. Κάποιος βέβαια θα σκεφτεί γιατί οι σχεδιαστές δεν επέλεξαν ένα τοπίο χωρίς κανένα θρησκευτικό σύμβολο;

ΑΙΣΧΟΣ ! Τα Lidl αφαίρεσαν τους σταυρούς από ελληνικές εκκλησίες στα προϊόντα τους!

Μετά την δημοσίευση της είδησης, η εταιρία απολογήθηκε. «Δεν είχαμε πρόθεση να σοκάρουμε κανέναν, απλώς αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε θρησκευτικά σύμβολα στις συσκευασίες μας, με σκοπό να διατηρήσουμε μια ουδετερότητα προς όλες τις θρησκείες. Αν αυτό έγινε διαφορετικά αντιληπτό, ζητάμε συγνώμη από εκείνους που εξοργίστηκαν και σοκαρίστηκαν από την φωτογραφία».



Σχετικά με το Hot Politics

Το HOT POLITICS GR, είναι ένα ειδησιογραφικό, ενημερωτικό, ψυχαγωγικό, δωρεάν ηλεκτρονικό περιοδικό, με ειδήσεις από την Ελλάδα, αλλά και από τον υπόλοιπο κόσμο, με θέματα που αφορούν την πολιτική, την οικονομία, τον αθλητισμό, τις τάσεις μόδας, θέματα από την τηλεοπτική ζωή των επωνύμων, αλλά και από την υγεία και την τεχνολογία.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ WWW.HOTPOLITICS GR.

Βρείτε μας στο Facebook.Ακολουθήστε μας στο Twitter.